Overheidsapparaten

Weg met de techniek, terug naar het aloude rode potlood. Dat is de strekking van het rapport dat de Adviescommissie Inrichting Verkiezingsproces twee weken geleden publiceerde. ’Elektronische opslag van de uitgebrachte stemmen stuit uit het oogpunt van transparantie en controleerbaarheid op bezwaren‘, aldus voorzitter Frits Korthals Altes. Stemcomputers moeten weg omdat de gewone burger niet kan volgen wat er zich allemaal afspeelt onder de motorkap.

De actiegroep ’Wij vertrouwen stemcomputers niet‘ is in zijn nopjes met het rapport. Deze ’coalitie van bezorgde burgers‘ maakt zich sinds vorig jaar druk over het gebruik van de apparaten, die zo lek blijken als een mandje. Groepsleden toonden aan dat het eenvoudig is om de ES3B-machines van Nedap te laten liegen over de verkiezingsuitslag door de ingebouwde EProm te vervangen. Daarnaast zijn de uitgebrachte stemmen op een afstand van 5 tot 25 meter te lezen door de elektromagnetische straling van het display te registreren. De Newvotes van concurrent SDU zijn tot maar liefst 40 meter af te luisteren, zelfs met een muur ertussen.

Wat een prutswerk van de ontwikkelaars, denk ik dan als afgestudeerd technisch informaticus. Hoe moeilijk kan het zijn om een apparaat te bouwen dat transparant en controleerbaar onze stemmen verwerkt? In een land dat systemen voortbrengt die chipdetails kunnen afbeelden met een nauwkeurigheid van 36,5 nanometer, die het magnetisch veld van een menselijk lichaam veilig kunnen beïnvloeden en die raketten over duizenden kilometers afstand vroegtijdig kunnen detecteren en uitschakelen, moet een betrouwbare stemcomputer een peulenschil zijn, dunkt me.