Schijn bedreigt

’Voor één softwareontwikkelaar in Europa heb ik er vijf in China‘, rekende een telecombaas mij laatst voor. ’En ze zijn niet alleen goedkoop en werklustig, maar ook leergierig.‘ Kennis, vaardigheden en bekwaamheden van de Aziaten ontwikkelen zich snel. Niet alleen in prijs, maar ook in prijs/prestatieverhouding vormen zij een gedegen tegenstander van product- en softwareontwikkelaars in Nederland.

Nederlandse bedrijven staan vol in de wind van de mondiale concurrentie, met name uit Azië en Oost-Europa. De zogenaamde lagelonenlanden. Voorbeelden daarvan lees ik in Bits&Chips onder de veelzeggende koppen ’Philips gaat chips ontwerpen in India‘ of ’Micronas opent R&D-centrum in China‘. De motor van de wereldeconomie, die zorgt voor groei, bevindt zich momenteel in die landen. De effecten van de mondialisering doen zich daarmee gelden. Bepalend in die mondialiseringtrend zijn snelgroeiende economische tijgers in Azië, zoals Maleisië, Taiwan, Singapore en Zuid-Korea. Ondanks problemen – ook zij wisselden recent hoge groeicijfers met korte, diepe recessies af – ontwikkelen die markten zich razendsnel. Bovendien evolueert dat deel van de wereld zich tot een zelfstandige markt, terwijl daar vroeger alleen producten gemaakt werden die in het Westen werden verkocht. Het geld wordt daar verdiend en de (afzet)markt verplaatst zich dus naar het oosten.

Vergeleken bij die Aziatische tijgers is de Europese economie tandeloos. De Europese Unie hanteert de zogenaamde Lissabon-strategie die bepaalt dat de EU vanaf 2010 de meest concurrerende economische regio in de wereld zou moeten zijn. Maar de gewenste overgang naar de kenniseconomie verloopt te traag. Daarvoor moeten de investeringen in onderzoek en ontwikkeling omhoog van 1,9 procent naar 3 procent van het bruto binnenlands product. Het ontbrekende deel moet vrijwel geheel voor rekening van het bedrijfsleven komen, maar die is nog veel te hard bezig om zijn kosten terug te schroeven als gevolg van de teruggelopen omzetcijfers in de afgelopen recessie.