Onderzoekers van de TUE en de UT beschrijven in Optica een nieuwe authenticatiemethode voor bijvoorbeeld betaalkaarten of toeganspassen die niet te klonen of te skimmen is, en bovendien eenvoudig met bestaande middelen is in te voeren. De methode is gebaseerd op het kwantumfysische verschijnsel dat fotonen zich tegelijkertijd op meerdere plekken kunnen bevinden. Dit ligt ook ten grondslag aan het beroemde dubbelspleetexperiment dat aan de basis van de kwantumfysica staat.
De methode is een verbetering van bestaande authenticatie met physically unclonable functions (pufs), ofwel sleutels die te herleiden zijn uit een fysieke eigenschap en daarmee niet (praktisch) te kopiëren zijn. De nanodeeltjes in een laagje verf bijvoorbeeld verstrooien een lichtgolffront op een unieke wijze. Om de echtheid van de kaart te controleren, kan de reflectie van een lichtpatroon vergeleken worden met een eerder gemeten patroon in een database.
Dergelijke puf-gebaseerde methoden zijn echter vatbaar voor skimming. Als een aanvaller eenmaal het reflectiepatroon weet dat bij een specifieke sleutel hoort, kan hij zich voordoen als de echte puf.

