Verborgen kosten

Degenen onder jullie die naar de BBC kijken, weten wellicht al dat de nieuwe reeks van ’The apprentice‘ is gestart. Mijn vrouw Marion en ik zijn grote fans van BBC-series als ’The apprentice‘ en ’Dragon‘s den‘, en we leven ons helemaal in de langskomende zakenplannen in. We zuchten bij idiote voorstellen, lachen om opgeblazen bedrijfswaarderingen, jouwen de antihelden uit en juichen om behaalde successen: het is tijdens dat wekelijkse uurtje één groot kinderpartijtje bij ons thuis.

Zoals gewoonlijk zijn de zestien kandidaten voor de apprentice-positie bij Alan Sugar ook deze keer een onderhoudend bijeenraapsel van pompeuze losers, arrogante idioten en complete kanslozen. Voor een van de buitensporige egomannetjes ontwikkel ik meteen een spontane allergie: hij introduceerde zichzelf namelijk als ’entrepreneur‘. Ik heb een verschrikkelijke afkeer van mensen die zichzelf entrepreneur noemen. Als functieomschrijving zegt het zelfs nog minder dan ’consultant‘. De betiteling ’entrepreneur‘ moet je verdienen. Je bent pas een echte entrepreneur als andere mensen je op die wijze omschrijven. Iemand die zichzelf al op die manier voorstelt, kan niet anders dan net zo leeg en nietszeggend zijn als hun gekozen titel.

Vandaag de dag lijkt er wel een zekere je-ne-sais-quoi te kleven aan de titel ’entrepreneur‘. Of moet ik zeggen: ’je ne sais rien‘? De media poetsen de entrepreneursrol met hoogglans op en de overheid wil er alleen maar meer van: de eenzame visionaire ziel die hartstochtelijk een revolutionair idee nastreeft aan de zakelijke frontlinie – romantisch, cool en avontuurlijk, een Marlboro-reclamebeeld.