K.H. vraagt:
Ik ben marketingmanager bij een elektronicabedrijf. Twee jaar geleden haalde een headhunter mij vanuit de VS binnen als topper en kreeg ik bij het eerste functioneringsgesprek de best mogelijke beoordeling. Het bedrijfsblad zag zelfs aanleiding om mij te interviewen. We hebben het gehad over de verschillen tussen de Europese en Amerikaanse werkwijze en bedrijfscultuur. Ik heb onder meer gezegd dat het hier een stuk trager gaat dan in de States en dat ik de Amerikaanse drive soms wel mis. We kennen daar geen nee, alles kan. Ook heb ik gezegd dat ik mij soms moet aanpassen omdat ik harder en sneller wil dan collega‘s. Mijn manager nam me mijn uitspraken niet in dank af. Hij was ’not amused‘ en gaf me een forse reprimande omdat ik mij niet collegiaal had opgesteld. Bij mijn volgende evaluatie kreeg ik de laagst mogelijke beoordeling. Na mijn verbeterperiode kreeg ik een schikkingsvoorstel. Dit is het voorportaal van een ontslagprocedure.
Verrassend genoeg vertrok mijn chef vlak daarna naar een andere werkgever en kreeg ik van de top van mijn bedrijf te horen dat ze me graag wilden houden. Dat is natuurlijk heel fijn, maar ik blijf toch met een naar gevoel zitten. Ik ben bang dat het verleden me blijft achtervolgen. Moet ik op zoek naar een nieuwe uitdaging?
De headhunter antwoordt:
Ik begrijp wel dat je chef niet gelukkig was met het interview. Je afdeling heeft de laatste tijd een wat mindere performance gehad en door het artikel stond hij nu volop in de schijnwerpers. ’Geen drive‘ stond met grote letters op zijn badge. Toch geloof ik je op je woord wanneer je zegt dat je tijdens het interview geen seconde aan je chef hebt gedacht. Al zal je overgang van het gedreven, dynamische en succesvolle bedrijf naar een slecht gemanagede businessunit waar de resultaten een neergaande lijn vertonen, je zeker hebben verontrust.
Wanneer je mij zegt dat het management alle alarmerende signalen over de tegenvallende omzet negeerde en stug vasthield aan de oude manier van werken, dan kan ik eerlijk gezegd wel begrijpen dat je enkele frustraties hebt ontwikkeld. Jij hebt een enorme drive en je voelt je verantwoordelijk, zelfs wanneer je chef je zonder enig valide argument probeert te lozen. Zo hoorde ik dat je na het slechtnieuwsgesprek nog een grote opdracht hebt binnengesleept, die 10 procent van de jaarlijkse omzet vertegenwoordigt. Geen wonder dat het hogere management even diep ademhaalde en op zijn beslissing is teruggekomen.
Toch zou ik heel goed nadenken voordat je hierin meegaat. De situatie is namelijk niet alleen te wijten aan je voormalige chef: ook de top was overal van op de hoogte en stak geen vinger voor je uit. Deze situatie is ontstaan omdat diverse poppetjes in de organisatie meer oog hadden voor hun eigen positie dan het bedrijfsbelang. Wie garandeert je dat dit in de toekomst niet meer zal gebeuren? In een politieke organisatie waar op diverse plaatsen functies worden bekleed door mensen die niet geëquipeerd zijn voor de rol, is dit een aanmerkelijk risico.
Als je besluit te blijven, eis dan dat je aantekening in het personeelsdossier volledig wordt doorgehaald en je beoordeling herzien. Continuering in je huidige rol lijkt mij niet zinvol. Je hebt immers aangetoond het juiste profiel te hebben om de verantwoordelijkheden van je vertrokken chef over te nemen. Met minder zou ik geen genoegen nemen.
