Kwaliteit of kwaligeld?

’Gedurende 68 jaar rijwielhersteller‘ luidde het onderschrift in de overlijdensadvertentie. Mijn fietsenmaker was een ouderwetse vakman: kennis van zaken en betrokkenheid bij zijn product stonden bij hem voorop. Op zijn vrije zondagmiddag haalde hij een nieuw type remnaaf uit elkaar om te kijken ’wat voor plastic ze er nu weer ingestopt hebben‘. De opgroeiende jeugd kreeg een vermaning voor een slecht gepoetste fiets. Kwaliteit betekende de meerwaarde van een vakman, betrouwbaarheid en duurzaamheid. Kwaliteit werd gemeten in tijd.

Hoe verschillend is de opvatting over de hedendaagse kwaliteit. Bedrijven praten over cost of non-quality. Kwaliteit als kostenpost en gemeten in geld. Eigenlijk moeten we dus spreken van ’kwaligeld‘. Kwaligeld zoekt naar de minimale kosten voor een verkoopbaar product. Kosten ruilen tegen andere kosten, of bezuinigen om de aandeelhouders te plezieren.

Is dat een probleem? Als de gemiddelde middenklassenauto na een aantal dienstjaren hier in zuidelijke of oostelijke richting over de grens verdwijnt, heeft hij nog het grootste deel van zijn leven voor de boeg. En ook de meeste andere gebruiksgoederen zoals televisies en mobieltjes kunnen vaak langer mee dan wij verlangen. Niets mis dus met uw kwaligeld.