De dames van Rai Uno

Een videorecorder met harde schijf stond al langer op mijn verlanglijstje, maar ik ben na publicatie van het test- en integratieverhaal over de HDRW720 van Philips in de vorige Bits&Chips meteen naar de winkel gerend. Coauteur Stephanie van Dijck van Philips TASS had er ook een en daar was ze laaiend enthousiast over. Ik mocht meteen het genoegen smaken van de prijserosie en snelheid in onze industrie. De HDRW720 was intussen verkrijgbaar met 160 gigabyte (ruim tweehonderd uur video) voor 599 euro. De vorige versie van 80 gigabyte ging nu voor 499 euro de deur uit. Honderd uur video extra voor 100 euro meer, dat is geen moeilijke beslissing. Na betaling drukte de verkoper me vriendelijk op het hart om gerust te bellen als ik er niet uitkwam.

Ik was dus gewaarschuwd. Dezelfde dag nog werd me duidelijk dat de installatie van recorderapparaten nauwelijks vooruitgang heeft geboekt sinds ik vijf jaar geleden mijn laatste VHS-recorder kocht. Geen wonder dat Philips CE-topman Rudy Provoost op de IFA in Berlijn – ‘s werelds grootste CE-beurs – de industrie opriep om afspraken te maken over gebruiksgemak. Want zoiets heb je inderdaad niet alleen in de hand. Toch had ik van de HDRW720 wel wat meer verwacht. Mijn tv was immers een Matchline en je zou toch denken dat elektronische broers en zussen gemakkelijker met elkaar omgaan dan met verre Aziatische vriendjes.

Met de korte handleiding erbij verliep de kanaalafstemming vlekkeloos, maar ik moest wel kanaal voor kanaal mijn akkoord geven. Elke zender checken, daar is wellicht wat voor te zeggen, maar het zou toch beter zijn als ik na het koppelen van HD-speler en tv alleen de vraag had gekregen of de recorder alle zenders van de tv mocht overnemen (ja/nee). Maar goed, tien minuten later kon ik via de recorder zappen en tv-kijken, een voorwaarde om van tijdschuiven te kunnen genieten.