De tweede 3GSM-beurs in Barcelona was niet veel groter dan vorig jaar. Tussen 12 en 15 februari vonden ongeveer 55 duizend bezoekers hun weg naar het event, tegenover zo‘n 50 duizend in 2006. Maar kwaliteit gaat boven kwantiteit; 3GSM is de belangrijkste hotspot voor de mobiele sector wereldwijd. Nu de beurs voor de tweede keer in Barcelona zijn deuren opende, wordt het steeds meer een gewone beurs met verkopers die niet zo veel weten, maar met veel blabla. De party‘s en activiteiten zijn ook minder extravagant.
Wat blijft, is het feit dat de organisatie werkelijk alles heeft laten sponsoren. Op 3GSM vind je geen vierkante centimeter zonder betaalde reclame meer. Inkomsten genoeg, zou je zeggen. In 2006 waren er nog gratis WLan-zones waar je even je mail op kon halen. Helaas, die waren er dit jaar niet meer. In 2007 moest ik voor rond de 100 euro een WLan-pas kopen om enkele dagen te kunnen genieten van connectiviteit op 3GSM. Eigenlijk idioot: een prestigieus, duur en gerenommeerd telecomcongres dat zelfs nog geld wringt uit zijn draadloze netwerk. Het is alsof je duur en exclusief uit eten gaat en ook nog moet betalen voor het parkeren en het ophangen van je jas.
WLan is trouwens een van de vele vormen van draadloze netwerken waaruit we straks kunnen kiezen. Nadat Europa vet heeft geïnvesteerd in UMTS en de uitbreidingen rond High-Speed Packet Access (HSPA), waaronder HSDPA en HSUPA, om de downlinksnelheid te verhogen tot circa 3 of 6 Mbit/s, zie je nu plotseling – bijna vanuit het niets – Wimax opduiken in de telecomwereld.

