Alle onderdelen zijn aan elkaar geschroefd. Het systeem werkt. Klanten staan in de rij. Iedereen is blij en het leven geweldig. Maar het ontwikkelproces is nog lang niet klaar.
In het begin gaat het nog lekker. In het eerste ontwerp zaten allerlei redundanties en extra features die achteraf niet nodig blijken, want tijdens de constructie lag de focus op time-to-market en de klant had de specs nog niet helemaal scherp. Bij het eerste gebruik worden de echte bottlenecks pas zichtbaar. Voor de meeste systeemonderdelen is het dus snel duidelijk hoe ze verbeterd kunnen worden en de tweede release kan dan ook relatief snel naar de markt. Dit geldt voor de derde release misschien ook nog, maar daarna blijkt de opbrengst van de verbeteringen steeds kleiner en de inspanning hiervoor steeds groter. De software moet een aantal releases ondersteunen en misschien ook nog wel verschillende configuraties.
Bij verschillende bedrijven heb ik dit zien uitmonden in een grote berg software die alle mogelijke configuraties in het veld moet besturen, waarbij wijzigingen in toenemende mate moeite kosten. Het lijkt wel of er een soort plafond wordt bereikt voor de snelheid waarmee nieuwe features aan de software worden toegevoegd. Bovendien is de wil om te investeren in een nieuwe technologie naar het absolute nulpunt gedaald. De tijd om zaken opnieuw te maken, kan immers niet worden besteed aan het toevoegen van nieuwe functionaliteit en daar gaat alle inspanning in zitten.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
