Cherry picking

Wat is dat toch, dat het niet wil boteren tussen Microned en Nanoned? Het leek allemaal de goede kant op te gaan. Nu eens wel en nu eens niet organiseerden de onderzoeksprogramma‘s hun jaarlijkse conferentie samen, en dit jaar was er gelukkig weer een gezamenlijke. Uitstekend, micro en nano horen bij elkaar. Nog geen twee weken later voelde Microned zich echter ernstig geschoffeerd door de nanolobby, die in de ogen van de microsysteemtechnologen wat al te voortvarend het initiatief naar zich toe had getrokken bij de jacht op de aardgasgelden (zie het nieuwsverhaal). En dan zeg ik het nog netjes, want bij Microned was het chagrijn niet van de lucht.

Opvallend was vooral de rancune jegens David Reinhoudt die bij de achterban van Microned viel te bespeuren. Reinhoudt is voormalig wetenschappelijk directeur van Mesa+, waar micro- en nanotechnologie gebroederlijk naast elkaar bestaan, en daarnaast is hij geestelijk vader van Nanoned. In wetenschappelijke kringen staat de in Den Haag goed ingevoerde Twentse nanotechnoloog hoog aangeschreven, maar hij kreeg onmiddellijk de zwartepiet toegespeeld toen Microned zich in de kou voelde gezet.

Met de ’nanocoup‘ had Reinhoudt echter weinig te maken, maar niemand nam het voor hem op. De gewraakte e-mail aan Mesa+-medewerkers waarin werd geadviseerd om microtechnologieprojecten via het Nationaal Nano Initiatief (NNI) in te dienen, kwam van de huidige wetenschappelijk directeur van Mesa+, Dave Blank, tevens ’hoofdredacteur‘ van de Strategische Researchagenda Nanotechnologie (SRA). Blank bedoelde de mail slechts als onschuldige aanwijzing dat er onder het multidisciplinaire NNI wel degelijk ruimte was voor micro-initiatieven. Microned zag hierin een arrogant ’bevel‘ aan de microwereld om maar aan te schuiven bij het NNI, dat vervolgens wel eens op zijn gemak zou kijken wat er in te passen viel. Cherry picking noemden de microtechnologen het, die natuurlijk hun eigen agenda in gevaar zagen komen en een volwaardige positie aan de onderhandelingstafel eisten.