Tegenwoordig is het al multicore wat de klok slaat. Intel gebruikt multiprocessorplatformen voor zijn nieuwe reeks Pentiums en dat zullen we geweten hebben. Ook de rest van de high-performancewereld heeft de race naar steeds hogere GHz-klokken opgegeven en gaat voor meer parallellisme met lagere klokfrequenties. Door op meerdere cores te werken, krijg je veel meer rekenkracht voor hetzelfde vermogensbudget.
Ontwikkelaars van batterijgevoede draagbare toestellen weten al langer dat multiprocessorplatformen de toekomst zijn. Door parallel te werken, blijft het energieverbruik binnen de perken. De meeste mobieltjes en settopboxen van vandaag zijn gebaseerd op multiprocessorplatformen, met Omap van TI en Nexperia van Philips als voortrekkers.
Multiprocessorplatformen bestaan uit een centrale bus met een aantal DSP‘s en/ of processorkernen. Bij kleinere technologiegeneraties zorgt deze architectuur echter voor problemen. De interconnectdelay neemt toe, terwijl je net een bus met hogere bandbreedte nodig hebt omdat je er meer kernen aan wilt koppelen. De oplossing is packet-switched netwerkchips (NOC). Deze zijn veel beter schaalbaar. Bij gebruik van meer cores wordt het netwerk groter en heb je meer bandbreedte. Bovendien moet de netwerkchip globaal asynchroon en lokaal synchroon (Gals) zijn, omdat bij kleinere technologiegeneraties geen betrouwbare synchrone communicatie mogelijk is.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
