Een goede buur …

Als Alcatel-Lucent zijn fabriek in Geel te koop zet, ziet Ton Plooy zijn kans schoon. Zijn eigen bedrijf, TBP in Dirksland, heeft klanten genoeg maar kan niet in de gevraagde volumes voorzien. Met de overname in de Belgische Kempen krijgt hij er à la minute een heleboel goede mensen en machines bij. Cruciaal voor de beslissing om Geel te kopen, noemt Plooy het aanblijven van vestigingsdirecteur Anton Hermus, al jaren een goede relatie. ’Als ik het hier vanuit Dirksland had moeten managen, dan was dat nooit gelukt‘, zegt de TBP-oprichter bij de overname in 2007. ’Nu hoef ik me geen zorgen te maken. Ik bemoei me in Geel niet met operationele zaken. Alleen op holdingniveau kijk ik mee.‘

Vier jaar later is het een puinhoop in Geel: de fabriek is failliet, de 335 werknemers zijn hun baan kwijt en de machines gaan naar de hoogste bieder. De moderne productievestiging is verleden tijd, net als de goede relatie tussen Plooy en Hermus. De Zuid-Hollandse ondernemer wijst met de beschuldigende vinger naar de vestigingsdirecteur en de rest van de dagelijkse leiding. Andersom komt het zittende management met een reeks aantijgingen om de goede trouw van Plooy in twijfel te trekken.

Nu zijn faillissementen niet uitzonderlijk in de West-Europese elektronica-assemblage. De sector zucht onder de concurrentie van lagelonenlanden. Voor Geel was dat niet anders. Al onder de vlag van Alcatel-Lucent zag de fabriek productie verplaatst worden naar het Verre Oosten en na de afsplitsing schakelde het voormalige moederbedrijf daarin nog een tandje bij. Plooys bedoeling was om de balans te herstellen met opdrachten van lokale klanten, maar de crisis gooide roet in het eten. Daardoor kelderde de omzet in Geel van 86 miljoen euro in 2008 naar 64 miljoen in 2010, met een bedrijfsverlies van bijna drie miljoen.