Komkommer en Quel

Op het ontwikkelcentrum van Sioux passen we vrijwel altijd de Agile-ontwikkelmethode toe. Daarom is scrummen dus de dagelijkse praktijk voor de verschillende projecten die er op dit moment lopen. Het strikte watervalmodel heeft echt afgedaan en kan inmiddels toch wel worden omschreven als iets uit de prehistorie.

Maar de Agile-werkmethode uitleggen aan klanten valt niet altijd mee. Velen van hen wensen een fixed-priceproject of willen op zijn minst van tevoren een uitspraak hebben over de ontwikkelkosten en niet iedereen wil of kan de rol van producteigenaar effectief spelen. Veelal moeten we dus alsnog eerst een requirementsfase uitvoeren om een goede inschatting te kunnen maken van de kosten en om intern de producteigenaarsrol te kunnen vervullen. Toch stellen de meeste klanten tweewekelijkse oplevering van werkende code zeer op prijs. Daarmee raken ze automatisch meer betrokken bij de ontwikkeling dan in de prehistorische situatie.

Natuurlijk maken we ijverig heel veel unittests die na de continuous build automatisch worden uitgevoerd, maar hier wordt het lastiger om de eindklant bij te betrekken. Voor veel unittests geldt dat ze een stukje functionaliteit testen dat niet direct zichtbaar is voor de eindklant. Ook is het voor hem of haar vaak onduidelijk voor welke requirement deze test nodig is. Hiervoor moeten we traceerbaarheid toevoegen en daarvoor moeten we de requirements van identificatie voorzien. Maar dat is een beetje een kunstmatig gedoe en weinig mensen controleren de match tussen requirements en code en test. Eigenlijk zou je willen dat de eindklant begrijpt wat de code doet, maar ja, die heeft wel wat beters te doen.