IC‘s programmeerbaar maken is al sinds het ontstaan van de IC-industrie een droom. Die droom wordt in steeds meer doelgebieden werkelijkheid, mede door een zetje van de wet van Moore, die de prestatiekloof met applicatiespecifieke chips dicht.
De halfgeleiderindustrie moet altijd de afweging maken tussen flexibiliteit en energiezuinigheid. Hoe minder een chip kan, hoe efficiënter die dat doorgaans doet. De fabricage kent echter hoge opstartkosten: de chip moet eerst ontworpen worden en er moeten dure maskers worden vervaardigd voordat de productie kan beginnen. De industrie heeft daarom in de loop der geschiedenis een brede reeks aan tussenvormen bedacht tussen generiek en applicatiespecifiek.
Standaard processoren werden al vroeg uitgebreid met drijvende-komma-eenheden voor wiskundige bewerkingen en later met vectorprocessoren voor multimediatoepassingen. In embedded Socs worden vaak DSP‘s aangetroffen. Deze zijn nog steeds heel flexibel, maar bakenen toch een doelgebied af.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.