Alle imperfecte puntcontacten gedragen zich als een memristor. Dat schrijven twee Indiase onderzoekers samen met de theoreticus die de memristor bedacht – Leon Chua – in twee papers. De wetenschap heeft dit eenvoudige feit over het hoofd gezien, suggereren de auteurs, omdat de belangrijkste elektronische componenten na de uitvinding van de vacuümbuis geen memresistief gedrag vertonen. Componenten als de coherer (gebruikt in de telegrafie) of de kristaldetector (in de radiotechniek) doen dat wel, maar raakten in vergetelheid.
Chua riep de memristor in 1971 in het leven als fundamenteel passief tweepolig component dat elektrische lading met magnetische flux verbindt. In tegenstelling tot de condensator, spoel en weerstand duurde het tientallen jaren voordat er een fysieke implementatie bij werd gevonden: in 2008 publiceerde Stan Williams van HP Labs over memresistief gedrag in een laag titaandioxide. Veel onderzoeksgroepen sprongen toen op de memristortrein, onder meer om te proberen een nieuw type geheugen te ontwikkelen.
Naar nu blijkt, is de memristor echter niet zo zeldzaam als de lange tijd tussen ’voorspelling‘ en ’ontdekking‘ suggereert. Integendeel, ze zijn overal te vinden.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
