Eindhovense onderzoekers hebben met een bijzondere microscopische techniek bekeken hoe supramoleculaire vezels zich gedragen. Dat leverde een verrassing op.
We kunnen moleculen zien met atomaire resolutie. We kunnen er zelfs kleine proefjes mee doen. Maar we kunnen niet volgen wat moleculen precies doen, op de manier zoals we een voetbalwedstrijd bekijken. We kunnen met onze camera’s slechts inzoomen op een individuele speler, en dan moet hij nog stilstaan ook, of aan heel veel spelers tegelijk meten.
Alles wat we weten over de nanowereld is dan ook gebaseerd op indirect bewijs, zorgvuldig samengesteld met behulp van een scala verschillende meettechnieken. Maar hoe doorwrocht onze reconstructie ook moge zijn, we waren er zelf niet bij. Het kan dus best eens gebeuren dat er nieuw bewijs opduikt, waardoor we ons beeld moeten bijstellen.


