Plasterk for president?

Via journaal, RSS-nieuwslezer en mijn krantje hield ik mezelf de afgelopen weken op de hoogte van de kabinetsformatie. De beelden van de heren fractievoorzitters gezellig aan tafel bij Oom Herman, zoals Bert Wagendorp het in de Volkskrant typeerde. De ontwijkende antwoorden als ze van Wijffels even buiten mochten spelen en de journalisten bij de uitgang stonden te trappelen. De wanhopige speculaties in de media, die van ellende maar over de meeverhuizende vergadertafel waren gaan schrijven. Heerlijk.

Toch heeft de verkiezingsuitslag uiteindelijk maar één grote verrassing opgeleverd: Plasterk op Onderwijs. Zijn naam zoemde al langer rond. Ik zou er mijn geld niet op hebben ingezet. Een opiniemaker met een bijbaan als wetenschapper – althans in de ogen van het Nederlands publiek – die de overstap maakt naar het Haagse, dat wilde er bij mij niet in.

Dat wil niet zeggen dat ik de keuze van Bos niet kan waarderen. Integendeel. Een bèta in het kabinet, dat mag een zeldzaamheid heten. Ik moest me even achter de oren krabben om politici te bedenken die niet vies zijn van een beetje wiskunde. Diederik Samson, Agnes Kant en Jan Terlouw, dat waren de enigen die me zo snel te binnen schoten. Gaat Plasterk in het kielzog van Balkenende voor een nieuw elan zorgen, maar dan in de Nederlandse bètawetenschap en techniek? Kan de Utrechtse hoogleraar ontwikkelingsgenetica body geven aan de veelgeroemde kenniseconomie?