Een dik jaar geleden zag ik bij de VPRO de documentaire Afval = Voedsel. Dit was mijn eerste kennismaking met de Cradle to cradle-protocollen voor ecologische productie. Niet een of andere zweverige toestand maar een praktische filosofie waarbij duurzaamheid in materiaalgebruik en energie vooropstaan. Reststoffen en afval zijn daarbij basisgrondstoffen voor volgende of afgeleide productieprocessen.
Nu is het nog zo dat bijvoorbeeld plastic gerecycled wordt als vieze zwarte paaltjes op de stoep. Daarna is er geen andere oplossing dan ze te verbranden zodat niets van de oorspronkelijke grondstofwaarde overblijft. Dit is cradle to the grave. C2C gaat er juist vanuit dat we materialen zodanig gebruiken dat er geen waardeverlies ontstaat aan het einde van de productiecyclus.
Denk er maar eens over na. Het is hartstikke moeilijk om zo‘n productieproces in het garen te hangen. Zelfs als er gewoon een ijzeren skelet overblijft, is dit nog niet oneindig recyclebaar. Het mengen van verschillende legeringen leidt onherroepelijk tot minderwaardig metaal. Onbehandeld hout is wel eeuwig te recyclen door het aan het einde te laten composteren als basis voor nieuwe bomen. Aan ons de taak om complexe technische productieprocessen te herengineeren zodat aan de C2C-protocollen is voldaan.
This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one for just €20 for the first year and enjoy all the benefits.
